Alkiny – Wikipedia, wolna encyklopedia
Alkiny (zwyczajowo acetyleny) - organiczne związki chemiczne, węglowodory, w których występuje co najmniej jedno wiązanie potrójne między atomami węgla (-C≡C-). Najprostszym alkinem jest acetylen (etyn), H-C≡C-H. Alkiny są bardziej reaktywne od alkanów i alkenów, są nietrwałe i podlegają wielu samorzutnym reakcjom. Ogólny wzór alkinów: CnH2n-2. Alkiny, tak jak wszystkie węglowodory, ulegają reakcjom spalania.
[edytuj] Nazewnictwo
Nazwy alkinów są tworzone z nazw odpowiednich alkanów. Z nazwy alkanu posiadającego ten sam szkielet węglowy usuwa się końcówkę "-an" i dodaje końcówkę "-yn" (lub "-in" po spółgłoskach ch, f, g, k, l[1]), przed którą umieszcza się lokant, wskazujący przy którym atomie węgla występuje potrójne wiązanie np:
- heksan i heks-2-yn
Łańcuch główny (od którego pochodzi główny człon nazwy) musi zawierać wiązanie potrójne i być najdłuższy z możliwych. Atomy węgla numeruje się tak aby wiązanie potrójne miało jak najmniejszy numer, bez względu na inne podstawniki. Jeżeli w węglowodorze występuje wiązanie podwójne i potrójne to ważniejsze przy nazewnictwie jest podwójne.
Lokant można pominąć, gdy jest on równy 1, tzn. wiązanie potrójne występuje na początku szkieletu węglowego.
W literaturze spotyka się też stare nazewnictwo, które różni się od aktualnego tym, że lokanty występują przed nazwą, np. 2-heksyn.
Przypisy
|
|||||
filmy przez internet, szczawnica, katalog, biegunka u dziecka, hp 301